อาหาร ๗ โซ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 16 / 58

บทที่ ๗) พากษ์วิจารณ์ตำหนิติเตียน ขัดคอผู้อื่นบ้าง นินทาหรือว่าร้ายทุกๆ คนที่ มีความคิดเห็นไม่เหมือนกับตน หรือไม่เอื้อประโยชน์ให้ตนบ้าง บุตร ประเภทนี้จึงเป็นคนน่าเบื่อ น่ารำคาญ ไม่น่าคบค้าสมาคมด้วย นอ

บทความนี้พูดถึงนิสัยที่ไม่ดีในเด็ก เช่น การพากษ์วิจารณ์และการทำร้ายผู้อื่น รวมถึงขาดความสำนึกต่อสิ่งแวดล้อม การอบรมสั่งสอนจากพ่อแม่มีบทบาทสำคัญในการสร้างความเข้าใจและความรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมในเด็ก

ในวัด นั่นถือว่าเป็นบุคคลทั้งหมด และบุคคลเหล่านั้นต้องได้รับการอบรม จนกระทั่งอยู่ในเกณฑ์ดี และอยู่ใน ระเบียบวินัยทีเดียว ถ้าไม่อย่างนั้น แล้ว ถึงวัดจะมีอาคารอย่างดี มี งบประมาณอย่างดี โยมมาทำบุญ มากมา

การสร้างวัดที่มีคุณภาพต้องเริ่มจากคุณธรรมของบุคคลภายใน โดยการอบรมพระภิกษุ และการรักษาวินัยให้ดี หากไม่เช่นนั้น แม้มีงบประมาณดี วัดก็จะร้างลงได้ในอนาคต การทำงานในวัดจำเป็นต้องให้ความสำคัญกับการเรียนการ

และเมื่อเป็นอย่างนี้ เราก็ถูกบังคับให้ ค้นคว้าธรรมะหมวดคิหิปฏิบัติหรือธรรมะ สำหรับคฤหัสถ์ทั้งหมด พระเราต้องหา ความชำนาญในการเทศน์ให้ดี เมื่อได้ พื้นฐานธรรมะอย่างนี้แล้ว ต่อแต่นี้ไป การนำธรรมะเบื้องต้น

บทความนี้เน้นความสำคัญของการศึกษาธรรมะในหมวดคิหิปฏิบัติสำหรับคฤหัสถ์ และการนำธรรมะไปประยุกต์ใช้อย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อสร้างบรรยากาศของความสามัคคีและความสุขภายในวัด รวมถึงการอบรมพระสงฆ์ให้มีความชำนาญใ

๒. มีอาชีพบริสุทธิ์ การมีอาชีพบริสุทธิ์ของพระภิกษุนั้น มีคำศัพท์โดย เฉพาะว่า “อาชีวปาริสุทธิศีล” ศัพท์เฉพาะคำนี้แยกพิจารณาได้ ๓ ค่ำ คือ คำที่ ๑ “อาชีว” คือ อาชีพ หมายถึง พฤติการณ์ที่คน เราได้อาศัยเลี้

การมีอาชีพบริสุทธิ์ของพระภิกษุที่เรียกว่า 'อาชีวปาริสุทธิศีล' หมายถึงการเลี้ยงชีวิตอย่างสะอาดหมดจด ปราศจากการประพฤติทุศีล เนื่องจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไม่อนุญาตให้พระภิกษุทำอาชีพแบบฆราวาส จึงต้องดำรงชี

อย่างฉลาดอีกด้วย ทั้งนี้เพื่อยกตนให้พ้นจากการเป็นทาสของ กามได้อย่างแท้จริง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงตรัสสอนการ บริโภคปัจจัย ๔ หรือปัจจัยสันนิสสิตศีล ให้กับพระภิกษุ โดยให้ พระภิกษุพิจารณาวัตถุประสงค์ของกา

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้สอนการใช้ปัจจัย ๔ อย่างถูกต้องเพื่อให้พระภิกษุพ้นจากการเป็นทาสของกาม การใช้จีวรมีวัตถุประสงค์เพื่อบำบัดความหนาวและปกปิดอวัยวะในขณะที่การบริโภคบิณฑบาตเป็นการดูแลจิตใจให้ปราศจากกิเ

บทที่ 8 บทสรุปสาระสำคัญกฎแห่งกรรมเชิงสัมพันธ์ 8.1 กฎแห่งกรรมกับหลักสัมมาทิฏฐิ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าประทีปแห่งโลกและจักรวาล ทรงบังเกิดขึ้นเพื่อบำบัดทุกข์บำรุงสุขให้แก่มวล หมู่สรรพสัตว์ เป็นนาถเอกของโลกแล

บทนี้อธิบายถึงกฎแห่งกรรมในเชิงสัมพันธ์และความสำคัญของสัมมาทิฏฐิในการสร้างกรรมดี โดยชี้ให้เห็นว่าการแบ่งปันและการช่วยเหลือสังคมมีผลตอบแทนที่ดีทั้งต่อตนเองและผู้อื่น การมีสัมมาทิฏฐิช่วยให้มนุษย์ห่างไกลจ

ออกเป็นพระสุตตันตปิฎก ๒๑,๐๐๐ พระวินัยปิฎก ๒๑,๐๐๐ ส่วนพระอภิธรรมปิฎก มีมากถึง ๔๒,๐๐๐ เพราะฉะนั้น อภิธรรมปิฎกจึงมีความ สำคัญมาก ที่พวกเราเหล่าพุทธศาสนิกชนควรหา โอกาสศึกษาและรับฟังจากผู้ที่ได้ศึกษามาอย่า

เนื้อหาเกี่ยวกับการศึกษาพระอภิธรรมปิฎกที่มีความสำคัญในพระพุทธศาสนา โดยกล่าวถึงการตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในช่วงแรก การพิจารณาอภิธรรมที่ทอดเวลาเป็นสัปดาห์ และการสอนให้แก่พระสาวกเพื่อให้เข้าใจในธรร

86 พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช) เอวเมว อิเธก โจ สงฺฆริตวา พหุ ธน์ ฯเปฯ นานุโภติ สกี กิญจิ น สงฺคณฺหาติ ญาตเก ฯ ในโลกนี้ก็มีเหมือนกัน คนบางคนเก็บออมทรัพย์ ไว้ได้มากมาย แต่ไม่ยอมใช้สอยเพื่อตัวเอง ทั

เนื้อหาเกี่ยวกับการสอนให้เข้าใจถึงความสำคัญของการใช้จ่ายเงินให้เกิดประโยชน์ ไม่ควรเก็บออมอย่างเดียวโดยไม่แบ่งปันให้กับคนใกล้ชิด เพราะ การเก็บเงินมากมายอาจไม่เกิดประโยชน์ หากไม่พร้อมที่จะใช้จ่ายเพื่อผู

62 มีอยู่ก็ยังไม่หมด เขาเกิดความคิดว่า “ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ที่จะครอง ทรัพย์นี้อยู่ ควรใช้ช่วงเวลาในวัยหนุ่มที่ยังแข็ง แรงอยู่ ทำความเพียรให้เกิดขึ้น เพื่อให้ได้ อภิญญาและสมาบัติจะดีกว่า” คิดดังนี้แล

เนื้อหาเล่าถึงชายผู้ที่ตัดสินใจละทิ้งทรัพย์สินเพื่อมุ่งมั่นในทางธรรมชาติ โดยการบวชเป็นฤาษี ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและหาความสุขจากการเข้าถึงอภิญญาและสมาบัติ ซึ่งทำให้เกิดความพึงพอใจในธรรมชาตินั้นและทำให

๔๔ คู่มือวิชาแปลไทยเป็นมคธ ป.ธ.๔-๙ วินา ศัพท์นี้ นิยมเรียงไว้หน้านามที่สัมพันธ์เข้ากับตน และนาม นั้นจะประกอบเป็นทุติยาวิภัตติ (เว้นซึ่ง...) หรือเป็นตติยาวิภัตติ (เว้น ด้วย...) หรือเป็นปัญจมิ วิภัตติ (

เนื้อหานี้ชี้แจงเกี่ยวกับการใช้ศัพท์วินาในภาษาไทยและมคธ โดยอธิบายถึงการใช้วิภัตติและการเรียงคำในประโยค รวมถึงตัวอย่างการแปลและการสร้างประโยคที่ถูกต้อง ในเนื้อหานี้มีการให้ตัวอย่างการแปลจากภาษาไทยเป็นม

ไวยากรณ์และสัมพันธ์ 000 เช่น อุทก์ นภา วาลุกา นิพฺพานํ เวลา สปปิ เป็นต้น ไม่มีใช้เป็นรูป พหุ. ว่า อุทกานิ นภาโย นิพพานาน เป็นต้น (๒) ถ้าเพ่งกำเนิดเดิม ไม่มุ่งถึงประเภท หรือจำนวนที่แยกออก ให้ใช้เป็น เอ

เนื้อหานี้กล่าวถึงการใช้ไวยากรณ์และความสัมพันธ์ในภาษาไทย โดยเน้นการใช้รูปเอกและพหุในการแสดงจำนวนและประเภทของคำต่างๆ เช่น อาหาร, คน, บริษัท และความดี บทความยังเน้นถึงความถูกต้องในการใช้คำเสริมและการจัด

สำนวนนิยม ๑๕๓ กลับเป็น ภาษามคธว่า “เอต์ อาหาร ภุญชาติ ฯ ถ้าแปลตามหลักการ แปลก็จะได้ว่า “รับประทานอาหารนั่นเสีย” การแปลแบบสํานวนไทยสันทัดนี้ สนามหลวงชอบแปลให้ผู้สอบ ทํา เพื่อทราบภูมิความรู้ว่า เข้าถึงส

บทความนี้อธิบายถึงการแปลสำนวนมคธในภาษาไทย โดยเฉพาะการรับประทานอาหารและความนิยมในการแปลแบบที่ชัดเจนเพื่อหลีกเลี่ยงความหมายผิด เน้นความสำคัญของการเข้าใจความสัมพันธ์ของคำในประโยค และวิธีการแปลที่ถูกต้องต

เนื้อหาบทที่ 6 การรักษาสมาธิ 6.1 ที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมและไม่เหมาะสม 6.2 สถานที่ควรไป(โคจร) และไม่ควรไป(อโคจร) 6.3 ถ้อยคำอันไม่สมควร และสมควร 6.4 บุคคลที่ไม่สมควรและสมควร 6.5 อาหารที่ไม่ควรและควรบริโภ

บทนี้เสนอข้อมูลเกี่ยวกับการรักษาสมาธิ รวมถึงที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมและไม่เหมาะสม สถานที่ควรไปและไม่ควรไป ถ้อยคำ บุคคล อาหาร อากาศ และอิริยาบถที่ควรและไม่ควร เนื้อหานี้มีจุดประสงค์เพื่อช่วยให้ผู้อ่านเข้

แนวคิด 1. บุคคลควรประคองสมาธิให้ได้ตลอดทั้งวัน โดยการจะรักษาสมาธิไว้ได้นั้น จะเกี่ยวพันกับ กิจกรรมประจําวัน 2. กิจกรรมรักษาสมาธิมีอยู่ 7 หัวข้อคือ 1) อาวาส ที่อยู่ ที่อาศัย ที่หลับและที่นอน 2) โคจร สถ

แนวคิดในการรักษาสมาธินั้นมีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับบุคคลทุกคน โดยเฉพาะในการประคองสมาธิในกิจกรรมประจำวัน ซึ่งมีจำนวน 7 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ อาวาส, โคจร, ภัสสะ, บุคคล, โภชนะ, อุตุ, และอิริยาบถ กิจ

บทที่ 6 การรักษาสมาธิ การประคองรักษาสมาธิ มีความสำคัญในการเกื้อหนุนให้การนั่งสมาธิในรอบต่อๆ ไปได้ผลดี การที่เรารักษาสมาธิของเราให้ต่อเนื่อง จะทำให้ใจของเรามีความละเอียดประณีตไปตามลำดับ จนเมื่อใจของเรา

บทที่ 6 นำเสนอวิธีการรักษาสมาธิในชีวิตประจำวัน โดยเน้นการทำกิจกรรมที่มีความสัมพันธ์กับสมาธิ ทั้งการคิด พูด และทำ สิ่งที่เหมาะสมและไม่เหมาะสมในการเจริญภาวนา รวมถึงหัวข้อ 7 ที่สนับสนุนการรักษาสมาธิ เช่น

นักปราชญ์ทั้งหลายจึงกล่าวว่า คำกล่าวของนักปราชญ์ 1. “แล้วข้าพเจ้าก็ละทิ้งกระท่อมมุงด้วยใบไม้ซึ่งเต็มไปด้วยสิ่งชั่วร้ายทั้งหลาย 8 ประการ และก็ เข้าไปหาโคนต้นไม้ต้นหนึ่ง ซึ่งให้คุณธรรม 10 ประการ” 2. “ข้

บทความนี้เน้นการบำเพ็ญสมาธิและการตัดความกังวลที่เกิดจากครอบครัวและทรัพย์สมบัติ การฝึกสมาธิจำเป็นต้องมีความสงบและห่างจากอุปสรรคทั้งหลาย เช่น ครอบครัวที่อาจทำให้เรารู้สึกกังวล หรือความกังวลเกี่ยวกับการด

ที่จะเที่ยวไปบนภูเขาอันขรุขระ ฉันใด ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุบางรูปใน ธรรมวินัยนี้เป็นคนโง่ ไม่ฉลาด ไม่รู้จักเขต ไม่เข้าใจเพื่อสงัดจากกาม สงัดจากอกุศลธรรม บรรลุ ปฐมฌาน มีวิตกวิจาร มีป

ในเอกสารนี้ได้กล่าวถึงการซึ่งมีความสำคัญต่อการบรรลุฌาน โดยเน้นถึงความระมัดระวังและความเข้าใจต่อสถานที่ที่ถูกต้องในการฝึก สมาธิ และการสร้างความมั่นคงในปฐมฌาน นอกจากนี้ยังได้กล่าวถึง 7 อย่างที่ควรหลีกเล

2.9.4 สามีจิปฏิปันโน พระสงฆ์ผู้เป็นผู้ปฏิบัติชอบ สมควรแก่การกราบไหว้บูชาได้ด้วยกายใจ ตั้งใจปฏิบัติ อย่างเหมาะสมดีเลิศในธรรมวินัยทั้งน้อยใหญ่ คือ ไม่หละหลวมดูเบาแม้ในธรรมเล็กน้อย และ ยอมทุ่มเทเอาชีวิตเ

ในบทนี้กล่าวถึงพระอริยสงฆ์ 4 คู่ 8 บุคคลที่ควรได้รับการกราบไหว้บูชาอย่างสูง ควรแก่การรับอามิสบูชาและการต้อนรับที่เหมาะสม พระสงฆ์ที่ปฏิบัติดีนั้นยอมรับการกราบไหว้จากทั้งมนุษย์และเทวดา การบูชาพระสงฆ์สาม

การกำหนดลมหายใจเข้าออก ในขณะที่มีบริกรรมนิมิตและอุคคหนิมิตอย่างใดอย่าง หนึ่งเป็นอารมณ์อยู่ สมาธินั้นเรียกว่า “ขณิกสมาธิ” การกำหนดลมหายใจเข้าออกที่มีปฏิภาค นิมิตเป็นอารมณ์เรียกว่า “อุปจารสมาธิ” การกำหน

การฝึกสมาธิด้วยการกำหนดลมหายใจเข้าออกมีความสำคัญในทางพระพุทธศาสนา โดยมีการแบ่งประเภทสมาธิตามลักษณะการปฏิบัติ ได้แก่ ขณิกสมาธิ, อุปจารสมาธิ และอัปปนาสมาธิ พร้อมกับการระบุสิ่งที่เป็นสัปปายะและอสัปปายะที

เนวสัญญานาสัญญายตนฌาน เรียกว่า จตุตถารุปปฌาน ก็ได้ ซึ่งมีความหมายว่า เป็นอรูปฌานอันดับที่ 4 ขั้นที่ 4 อันเป็นอันดับที่สูงสุดแห่งอรูปฌาน และสูงสุดในบรรดา สมาบัติทง 8 3.4 ความประณีตแห่งอรูปฌาน อรูปฌานเห

บทความนี้กล่าวถึงอรูปฌานและความประณีตในระดับต่างๆ โดยเน้นไปที่อันดับที่ 4 ของอรูปฌานซึ่งเป็นขั้นสูงสุด และการแบ่งระดับของอรูปฌานทั้ง 4 ซึ่งล้วนมีความประณีตที่แตกต่างกัน พร้อมยกอุปมาในการเปรียบเทียบควา